فال حافظ
فال حافظ از دیرباز همراه تمامی فارسی زبانان و مخصوصاً ایرانیان بوده است. اعتقاد ایرانیان به فال حافظ غیر قابل انکار است.
گرفتن فال از دیوان حافظ آداب و شرایط خاص خود را دارد. گاه هنگامی که افراد دور یکدیگر جمع شده اند به گرفتن فال می پردازند(مانند شب یلدا) و گاه هم انسان در خلوت خود به گرفتن فال حافظ مشغول می شود؛ هر کدام از این موارد لذت خود را دارند.
فال خوانی کار هر کسی نیست. در اغلب موارد فردی که بزرگ مجلس و مورد احترام دیگران است و از صدایی دلنشین و سواد کافی برخوردار است، برای گرفتن فال و خواندن آن انتخاب می شود. شیوه انتخاب غزل و فال خوانی نیز دارای آداب و شرایطی است.
نیت کننده در هنگام گرفتن فال حافظ، او را به عزیزترین کسانش یعنی خداوند و معشوقه اش (شاخ نبات) قسم می دهد که این شکل ادا می شود:
ای حافظ شیرازی! تو محرم هر رازی! تو را به خدا و به شاخ نباتت قسم می دهم که هر چه صلاح و مصلحت می بینی برایم آشکارسازی.
ضمن اینکه برای شادی روح حافظ، صلوات و فاتحه ای باید نثار کرد.
تشخیص و پذیرفتن خوب و بد فال حافظ از محتوای غزل، بستگی به وضعیت روحی، عاطفی و باور صاحب فال دارد. در هر صورت در هر غزل حافظ بیتی وجود دارد که صاحب فال آن را مناسب آرزو و نیت خود می یابد و به اصطلاح شاه بیت غزل است که صاحب فال همان را به عنوان وصف الحال و جواب حافظ می پذیرد و به آرامش خاطر دست می یابد.
لازم به ذکر است که عباراتی نظیر معشوق، زیبارو و ... تنهابه معنای لفظی خود نیستند و برداشت معنا بستگی به نیت کننده دارد. اگر نیت شما رسیدن به جایگاهی باشد، معشوق آن جایگاه است، اگر نیت تان کار باشد، معشوق کار است، اگر نیت تان رفتن به جایی باشد، زیبارویی صفات خوب آن جاست و اگر نیت تان عشق باشد، معشوق معشوق است! و همچنین درباره دیگر کلمات.
توجه کنید فال حافظ و یا استخاره از قرآن و ...، به جای به کارگیری عقل و بررسی موضوع نباید استفاده شود و تنها راهنماست. حتی درباره استخاره با قرآن بیان شده است که اگر عقل از تحلیل کاری عاجز ماند استخاره نمایید وگرنه استخاره باطل است. حتی اگر شما با تحلیل خود به این نتیجه رسیده باشید که کار درست است و استخاره بگوید غلط است.
به نا امیدی از این در مرو بزن فالی بود که قرعه دولت به نام ما افتد
